Vallen is niet erg, zolang je maar weer opstaat…

Lieve Fancy Fifty vrienden, ik moet jullie iets bekennen. Jullie weten misschien dat Willem en ik een tijdje geleden begonnen zijn met een koolhydraatarme manier van eten. Ik maakte er al eens een blog over, dat het zo goed beviel en dat ik in vier weken vier kilo lichter was geworden. Vandaag is het weer vier weken later en deel ik de vorderingen. En…. wat je door de eerste regel van dit blog al zult vermoeden, het is geen succesverhaal dit keer…

Het begon allemaal zo goed. Meer fruit eten, en noten, en groenten. Geen aardappels, pasta en rijst. Minder brood en als beloning af en toe een stukje pure chocolade. Eén glaasje rode wijn per dag. En een goed stuk vlees of vis. Dat is het wel zo’n beetje, ons ‘dieet’. Ik zet het tussen aanhalingstekens, want het is eigenlijk geen dieet maar een levenswijze.

En daar gaat het dan ook meteen mis met ons. Toen we in ons gewone ritme zaten van werken, een paar uurtjes vrije tijd, slapen en weer werken, ging het goed. We accepteerden de beperkingen en motiveerden onszelf door de wekelijkse weegschaalmomentjes. Dagelijks bekeek ik mijn naakte lichaam in de spiegel en ik zag de verandering, ook al was hij nog te gering om ook anderen op te vallen.

Behalve het gewichtsverlies merkte ik ook dat ik fitter werd. Ik sport nu twee keer per week en heb veel minder hoofdpijn. Het gebruik van pijnstillers is afgenomen naar gemiddeld 1 per week ipv een stuk of 10 (ja, ik was een grootverbruiker…)

Kortom: een mooi ervaringsverhaal dat ik destijds dan ook graag deelde. Ik was ervan overtuigd dat ik dit ging volhouden. Totdat…… het ritme werd verstoord. We gingen op vakantie. Moet je nooit doen hahaha. Nee, gekheid natuurlijk, het was een heerlijke vakantie. Maar het zorgde er wel voor dat we steeds meer water bij de wijn deden en smokkelden. ‘Ach, die ene hamburger met friet, dat zal toch zo’n vaart niet lopen,’ zeiden we tegen elkaar. ‘Dat extra wijntje, dat moet gewoon kunnen op je vakantie,’ zeiden we de volgende dag. En zo ging het maar door. Met 20 restaurants op een cruiseschip wordt het je ook niet gemakkelijk gemaakt, dat geef ik toe. Maar toch vind ik mezelf een behoorlijke zwakkeling.

Na de vakantie lukt het mij niet echt om weer in het strakke regiem te komen. Ik neem in plaats van fruit overdag gewoon weer een broodje of een gezonde salade (die toch vol koolhydraten zit). En ’s avonds komt er ook regelmatig een pastagerecht op tafel. Soms nemen we zelfs een frietje van de snackbar, compleet met frikandel speciaal……. We zijn weer terug bij af….

Op zondagmorgen wegen we altijd. Vanmorgen moest dit dus ook gebeuren. Ik wist natuurlijk dat het foute boel was, maar vond toch dat ik erop moest gaan staan. 68,7 kg is de schade. Dat is 1,5 kg meer dan het laagste gewicht sinds de start van onze nieuwe eetstijl. Eigenlijk is dat nog niet eens het meest belangrijk. Gisteren ben ik met een knallende koppijn naar bed gegaan nadat ik een flink bord bami en groot stuk melkchocolade had weggespoeld met twee witte wijntjes. Ik heb 2 pijnstillers genomen omdat de aderen op mijn voorhoofd zo’n beetje ontploften. Willem kon ze zien kloppen….. Gelukkig is er van de hoofdpijn na het wakker worden slechts een restje over en kan ik weer functioneren.

De reden om aan het bannen van suiker te beginnen was een fikse darmontsteking. De reden om het weer op te pakken is deze hoofdpijnaanval. Oke, het gewicht speelt ook mee. Anyway, ik beloof het plechtig aan mezelf; Vanaf vandaag komt er geen suiker meer in mijn lichaam. Ik doe het kalm aan met (goede) koolhydraten zoals volkorenbrood e.d. en ik ga weer terug naar één glaasje wijn per dag.

Zo! Dat is beloofd! Want je weet het hè? Vallen is niet erg, zolang je maar altijd één keer vaker opstaat dan je valt.

Liefs,

Miranda

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.